Ένα ενδιαφέρον άρθρο των Mojtabai & Olfson διάβασα στο Archives of General Psychiatry (για τους μη ειδικούς πρόκειται για το περιοδικό με το μεγαλύτερο επιστημονικό αντίκτυπο* (impact factor 12,64 για το 2005) με τίτλο National Trends in Psychotherapy by Office-Based Psychiatrists
Εκτός από την φαρμακοθεραπεία η παροχή ψυχοθεραπείας ήταν πάντοτε ένα καθοριστικό χαρακτηριστικό της πρακτικής της κλινικής ψυχιατρικής. Εντούτοις, υπάρχουν ενδείξεις ότι ο χρόνος που εξασκούν οι ψυχίατροι στην παροχή της ψυχοθεραπείας μπορεί να έχει μικραίνει τα τελευταία χρόνια.
Η διατμηματική έρευνα (cross sectional) έρευνα στόχευε στο να εξετάσει τις πρόσφατες τάσεις στις ΗΠΑ στην παροχή ψυχοθεραπείας από τους ιδιώτες ψυχιάτρους. Αναλύθηκαν στοιχεία από το 1996 μέχρι το 2005 για να εξετάσουν τις τάσεις στην παροχή ψυχοθεραπείας μέσα στα εθνικά αντιπροσωπευτικά δείγματα επισκέψεων στους ιδιώτες ψυχιάτρους. Η πολυπαραγοντική ανάλυση έδειξε ως κύρια ευρήματα:
Η ψυχοθεραπεία αποτελεί σε 5597 από τις συνολικά 14.108 επισκέψεις (34,0% του σταθμισμένου δείγματος) τον λόγο προσέλευσης στα ιατρεία ιδιωτικών ψυχιάτρων. Το ποσοστό των επισκέψεων που έχουν ως αντικείμενο την ψυχοθεραπεία μειώθηκε από 44,4% το 1996-1997 σε 28,9% το 2004-2005 (p <>o διοικητικό κόστος των ιατρείων και την αύξηση της συνταγογράφησης φαρμάκων. Στο πρακτικό επίπεδο, η μείωση στην παροχή της ψυχοθεραπείας αντιστοιχούσε με μια πτώση στον αριθμό ψυχιάτρων που παρείχαν αποκλειστικά ψυχοθεραπεία σε όλους ασθενείς τους από 19,1% το 1996-1997 σε 10,8% το 2004-2005 (p = 001).
Συμπερασματικά έχει υπάρξει μια πρόσφατη σημαντική πτώση στην παροχή ψυχοθεραπείας από ψυχίατρους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτή η τάση αποδίδεται σε μια μείωση στον αριθμό ψυχιάτρων που ειδικεύονται στην ψυχοθεραπεία και μια αντίστοιχη αύξηση σε εκείνοι που ειδικεύονται φαρμακοθεραπεία. Οι αλλαγές αυτές πιθανώς να εξηγούνται από οικονομικά κίνητρα (οι αποζημιώσεις για την ψυχοθεραπευτική συνεδρία δεν καλύπτουν επαρκώς το κόστος και τον χρόνο των ψυχιάτρων)αλλά και τις προόδους της φαρμακοθεραπείας τελευταία χρόνια.
Το άρθρο το σχολιάζει και ο Grohol από το psychcentral ,
“This is not a surprising finding, given that psychiatry as a profession has enjoyed a general, progressive decline over the past 4 decades. At the start of the 1970s, over 11% of medical students chose psychiatry as their medical specialty. By 1980, that number had been cut by more than half, to under 5.5%. Nearly 14 years later, in 1994, only 3.2% of U.S. medical school graduates chose psychiatry. While the number has since risen to 4.2% in 2002, it’s still a far cry from the 1970s when one in every 10 doctors chose to become a psychiatrist (Newton & Grayson, 2003)”.
Και συνεχίζει:
“With fewer psychiatrists available, those who do go into practice in most areas of the country are in generally high demand. And the demand tends to be focused on what psychiatrists can do that virtually no other mental health professional can provide — prescription medications.”
Δυστυχώς, η κατάσταση αυτή δεν είναι πιθανό να αλλάξει πολύ στα επερχόμενα έτη, δεδομένου ότι οι φοιτητές ιατρικής δεν πρόκειται εύκολα να αλλάξουν άποψη και να αρχίζουν ξαφνικά να επιλέγουν την Ψυχιατρική ως ειδικότητα(Newton & Grayson, 2003).. Πιθανώς αυτό δεν αποτελεί ένα τεράστιο πρόβλημα για τους ασθενείς ή τους μελλοντικούς ασθενείς διότι όλο και πιο εξειδικευμένοι κλινικοί Ψυχολόγοι μπορούν να αναλάβουν την θεραπεία τους.
Mojtabai, R. & Olfson, M. (2008). National Trends in Psychotherapy by Office-Based Psychiatrists. Arch Gen Psychiatry, 65, 962 - 970.
Newton, D.A. & Grayson, M.S. (2003). Trends in Career Choice by US Medical School Graduates. JAMA, 290, 1179-1182.
*
Τι είναι ο impact Factor (IF);
Είναι ένας αριθμός που για κάθε περιοδικό υπολογίζεται από την διαίρεση του αριθμού των πρόσφατων αναφορών σε άρθρα που έχουν δημοσιευτεί στο περιοδικό τα τελευταία 2 χρόνια με τον συνολικό αριθμό των άρθρων που έχουν δημοσιευτεί στο περιοδικό αυτά τα 2 χρόνια (από ένα ενδιαφέρον άρθρο στο blog implantnet.worldpress.com)
Αναρτήσεις
